Apocalypse

They made my day: My 15 best albums of 2009

Ok, ik geef het toe, ik kon het niet laten om ook een muzieklijstje te maken en dat even online te smijten. Maar anyways, voor ik mijn scores en fails van 2009 even op een rijtje zijt, geef ik eerst even het lijstje met mijn favoriete albums vrij!

15. The Temper Trap – Conditions

14. VA – Dark was the night

13. The XX – xx

12. Canadian Invasion – Three cheers for the invisible hand

11. Discovery – LP

10. Grizzly Bear – Vetickamest

9. Bombay Bicycle Club – I had the blues, but I shook them loose

8. Hockey – Mind Chaos

7. Phoenix – Wolfgang Amadeus Phoenix

6. Dirty Projectors – Bite Orca

5. Harlem Shakes – Technicolor Health

4. Girls – Album

3. Cotton Jones – Paranoid cocoon

2. Memory Tapes – Seek Magic

1. Neon Indian – Psychic Chasms

Eervolle vermelding;  The Mountain Goats – The life of the world to come // Fanfarlo – Reservoir  // St. Vincent – Actor //

There!

“Now damnit, look here, all of you, we all must admit that everything is fine and there’s no need in the world to worry, and in fact we should realize what it would mean to us to understand that we’re not REALLY worried about ANYTHING.”

- Jack Kerouac

Ik zou meer willen schrijven, maar ik heb morgen les om acht uur (ja acht uur).

Updates volgen!

onsamenhangende late-avondpost

Op een boot sterven is niet fijn. Ik weet dat er een hele misperceptie rond de romantische zeemansdood bestaat en dat ik rekening moet houden met de context, maar het is niet fijn. Hooguit mooi, niet fijn. Natuurlijk is het wel een ontroerende manier om er een punt achter te zetten; de dramatische setting, de eventuele liebestod van twee jongelingen in de bloei van hun leven en in volle verliefdheid, klaar om samen de dood in te stappen en all that jazz, maar eigenlijk is het gewoonweg rotvervelend. Denk maar aan onderkoeling, blauw uitgeslagen huid, gezwollen ledematen en een gruwelijke verdrinkingsdood.  Rose overleeft dan uiteindelijk nog en strandt in een vreemd land, zet naar alle waarschijnlijk haar frustratie om in een onmenselijk eetpatroon, wordt dik en compact en trouwt met één of andere gelijkaardige lelijke local om vervolgens zoveel kinderen te krijgen dat ze voor de rest van haar leven kan terugvallen op haar uiterlijk; dat van een wandelende kubieke meter. Dit alles leidt natuurlijk nog naar een leven dat frustrerend genoeg is (drugs, alcohol, teveel foute reboundrelaties, mislukte liposuctie en genante dingen die ze zich niet meer kan herinneren) om aan het eind van haar leven nog steeds aan Jack te denken. Vervolgens hebben we dan die overemotionele bootscene waar ze dan die diamant overboord kiepert (ik zou het anders aangepakt hebber; namelijk zo) , de pijp uitgaat en dat was dat. Je zou denken dat Jack beter af is omdat hij een kortere lijdensweg moest afleggen, maar uiteindelijk zijn ze ten tijde van hun dood “even gelukkig”.

Uiteindelijk snap ik het concept ergens wel. Het draait om de eindpunt van de reis; de herinneringen die ze aan Jack heeft en hoe ze op het einde van haar leven inziet wat ze van hem “geleerd” heeft.  Het miserabele deel tussenin (inclusief celine dion op de soundtrack) vervaagt zo een beetje. Wel nu, Nederlandse grammatica was hopelijk ook iets of wat zo. Er zijn een hele hoop Jacks die het geluk hadden meteen van nederlandse grammatica verlost te zijn en een hele hoop Rose’s die nog even moesten volhouden, maar ze zijn er nu misschien ook vanaf. Met andere woorden: het examen nederlandse grammatica ging supergoed nog wel.
Met wat geluk kan ik dan binnenkort mijn grammaticaboeken in de Schelde smijten in plaats van een diamant ter grootte van een tennisbal. Yes!