He Wishes for the Cloths of Heaven

HAD I the heavens’ embroidered cloths,
Enwrought with the golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and half-light,
I would spread the cloths under your feet
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams beneath your feet;
Tread softly because you tread on my dreams…

William Butler Yeats

Vanaf vandaag voor een onbepaalde (korte) duur in krijttekeningvorm door Anna en Lise te vinden voor de bar choq.

15. The Temper Trap – Conditions

14. VA – Dark was the night

13. The XX – xx

12. Canadian Invasion – Three cheers for the invisible hand

11. Discovery – LP

10. Grizzly Bear – Vetickamest

9. Bombay Bicycle Club – I had the blues, but I shook them loose

8. Hockey – Mind Chaos

7. Phoenix – Wolfgang Amadeus Phoenix

6. Dirty Projectors – Bite Orca

5. Harlem Shakes – Technicolor Health

4. Girls – Album

3. Cotton Jones – Paranoid cocoon

2. Memory Tapes – Seek Magic

1. Neon Indian – Psychic Chasms

Eervolle vermelding;  The Mountain Goats – The life of the world to come // Fanfarlo – Reservoir  // St. Vincent – Actor //

There!

- Jack Kerouac

Ik zou meer willen schrijven, maar ik heb morgen les om acht uur (ja acht uur).

Updates volgen!

Uiteindelijk snap ik het concept ergens wel. Het draait om de eindpunt van de reis; de herinneringen die ze aan Jack heeft en hoe ze op het einde van haar leven inziet wat ze van hem “geleerd” heeft.  Het miserabele deel tussenin (inclusief celine dion op de soundtrack) vervaagt zo een beetje. Wel nu, Nederlandse grammatica was hopelijk ook iets of wat zo. Er zijn een hele hoop Jacks die het geluk hadden meteen van nederlandse grammatica verlost te zijn en een hele hoop Rose’s die nog even moesten volhouden, maar ze zijn er nu misschien ook vanaf. Met andere woorden: het examen nederlandse grammatica ging supergoed nog wel.
Met wat geluk kan ik dan binnenkort mijn grammaticaboeken in de Schelde smijten in plaats van een diamant ter grootte van een tennisbal. Yes!

1. Lees:

2. Verander de taal van uw facebook naar English (pirate) en facebook twintig minuten aan één stuk door.

3. Download;

4. Drink een en weet dat je een bent omdat je je toch maar weer door elke examenperiode slaat, terwijl er maar 20% van de hele bevolking aan een universiteit studeert! Aha!

HET ZIJN MAAR EXAMENS.

“Verwante” websites? Seriously?

Het was rond half negen, ik liep net mijn kot uit met wallen die er nadrukkelijk op wezen dat de examens eraan kwamen. Op m’n iPod was juist het toen nog nieuwe nummer van La Roux opgesprongen, in for the kill. Met mijn papieren onder de arm geklemd, haar in een dot ingebed en trillende handen begaf ik me een beetje onzeker richting universiteit voor mijn grammatica-examen. Ik heb altijd koude handen voor een beslissend moment, het is gewoon iets dat erbij hoort, geloof ik. Als ik m’n ogen dan dichtdoe hoor ik mijn hart als gek pompen, alsof het me zou willen zeggen ‘er. Mag. Niks. Fout. Gaan. Ik. Kan. Dit. Ik. Kan. Dit’. Het zal je dus ook niks verbazen dat ik op zulke dagen vijf meter de lucht in spring als iemand me op de rug tikt. Vorig jaar heb ik een paar keer de hele zuivelrayon van de City-delhaize bijeengebruld toen een winkelbediende zo vriendelijk was om me zachtjes aan m’n mouw te trekken bij de mededeling, ‘Sorry, je hebt je geld laten vallen geloof ik. Kan dat?’
Maar dat terzijde.
Het was nu ook niet anders. Ik zag haar auto stoppen aan het einde van de straat en voelde hoe het bloed uit mijn handen wegtrok. Wat moest ik doen? Mijn professor was inmiddels al uitgestapt. Doorlopen dan? Ostentatief oversteken? Ik kon moeilijk blijven staan, maar teruglopen was ook geen optie, aangezien ze me zeker al had gezien, en als ik het blokje zou omlopen, zou ik simpelweg te laat op mijn examen aankomen. Ik zette net een paar twijfelachtige stappen in haar richting, toen de gruwel begon. Het andere portier zwaaide open. Er stapte een man uit. Hij droeg een donker pak en zijn haar was met een overdaad aan gel naar achter gesmeerd. Vanaf de plek waar ik stond meende ik te kunnen zien dat hij een baard had die me aan de vroege uitzending van ‘Dag Sinterklaas!’ herinnerde. Nog geen seconde later zag ik hoe de Sinterklaasman en de professor in kwestie (wier naam ik hier niet durf gebruiken uit angst dat ze narcistisch genoeg zou zijn om zichzelf te google’en) elkaar vurig begonnen te kussen.  
Het was een beetje als het zien van een weerzinwekkend fragment op televisie; je ziet het wel, maar je bent er niet helemaal bij. Een beetje zoals een paardenbevalling op discoverychannel. Als je de aankondiging ziet (‘recht na de reclame; de geboorte van darko, het schattige veulentje’) denk je meteen dat schattige veulentje dat nog onvoorzichtig door de wei dartelt, zoals het altijd afgebeeld wordt op de voorkant van die goedkope vriendschapsboekjes. Je denkt niet aan een paard verwikkeld in het proces van bevalling. Je denkt niet aan nageboorte. Je denkt aan het resultaat op zich –  een veulen in een idyllisch landschap – niet aan het proces dat eraan vooraf gaat.
Dit was alarmfase rood. Dit was als het zien van vijf bevallende paarden tegelijk, gecomprimeerd in twee minuten. Hoe ik het ook zou aanpakken, één ding was zeker; ik wou dit niet zien. Ik besloot dus maar datgene te doen wat mij als het meest logische voorkwam; lopen. En snel. Niet té snel natuurlijk, maar als ik geluk had kon ik die twee nog net voorbij steken voor ze zich uit hun ‘innige’ omhelzing losmaakten. Ik wandelde verder en keek met afgrijzen toe hoe het koppel – die intussen met de auto vergroeid leken te zijn – telkens een stapje dichterbij kwam. Net toen ik op het punt stond ze nonchalant edoch vreugdevol voorbij te steken, stopten ze echter. Het hadden evengoed de twee pijnlijkste seconden uit mijn leven kunnen zijn.

‘Dag professor.’ piepte ik onhandig, ‘Wat een toeval.’